Akcja Katolicka
„Kościół potrzebuje Akcji Katolickiej żywej, silnej i pięknej” (Jan Paweł II).

Rekolekcje Akcji Katolickiej (25- 27.03.2017 r.)
ks. dr Józef Niżnik Diecezjalny Asystent AK Archidiecezji Przemyskiej

Akcja Katolicka to wspólnota ludzi świeckich realizujących swoje życiowe powołania (małżeństwo, rodzicielstwo, życie zawodowe, zainteresowania), a jednocześnie angażują się w działania na rzecz zbawienia innych.
Prawdziwy członek Akcji Katolickiej nie powinien ograniczać się do bycia w Akcji, ale współpracować z Bożą łaską, by być Akcją.
Doskonałym wzorem takiej postawy jest Maryja, która planowała z Józefem swoją przyszłość, zawarcie małżeństwa, założenie rodziny, budowę domu. Bóg ukazał Jej jednak inną drogę – zaskakującą, trudną a nawet niebezpieczną. Ona rozważa ją w swym sercu i okazuje Bogu całkowite posłuszeństwo. Współpracuje z wolą Boga i przyczynia się do zbawienia świata.
Maryja jest więc dla nas wzorem zasłuchania w Boże słowo, rozważania go w swoim sercu i wypełniania go w swoim życiu.
Dlatego zastanawiając się nad swoim miejscem w Akcji Katolickiej trzeba zacząć od modlitwy. Modlitwy o odczytanie swego powołania – nie tyle do bycia w Akcji, ale bycia Akcją, czyli przyczyniać się do zbawienia innych, zanosić Jezusową Ewangelię wszędzie tam, gdzie żyjemy, pracujemy, uczymy się, wypoczywamy itd. Nie powinniśmy więc nigdy narzekać, że mamy mało członków lub słabe zaangażowanie w życie Kościoła, ale wszyscy powinniśmy się gorąco modlić za działanie wspólnoty, o nowe powołania do niej oraz za naszych asystentów – Kaplanów.
AK jest dla Chrystusa i Kościoła, dlatego jej członkowie:
– działają jako wspólnota (wyzbywają się egoizmu, pychy),
– angażują się w konkretne zadania (poświęcają swój czas),
– czują odpowiedzialność za swoją rodzinę, wspólnotę oraz własną parafię,
– szanują kapłaństwo – wymagają od swych kapłanów, ale i ich wspierają.
AK jest dla ludzi pragnących świętości i zbawienia innych. Czas poświęcony dla AK to nie jest czas stracony – Bóg wynagradza go w niezwykły sposób.
Ten czas powinien być poświęcony na formację i podejmowanie działań ewangelizacyjnych i duszpasterskich we współpracy z asystentem, którym na poziomie kraju jest przedstawiciel episkopatu, diecezji – biskup, a parafii – proboszcz. Kapłan asystent nie jest członkiem AK, ale jej asystuje, jest duchowym przewodnikiem i partnerem podejmowanych działań.
AK działa na podstawie misji Kościoła. Stąd nie układa własnych programów diecezjalnych, lecz na podstawie aktualnego programu duszpasterskiego, który na ten rok brzmi: „Idźcie i głoście”. Podejmowane zadania powinny mieć więc charakter ewangelizacyjny i duszpasterski. Opiniowane i realizowane za zgodą proboszcza i we współpracy z nim. Członków AK można nazwać świeckimi apostołami, stąd ważna jest osobista formacja, modlitwa, Słowo Boże, życie sakramentalne.
Dobrze jest zapraszać w szeregi AK ludzi dojrzałych religijnie, którzy nie tyle chcą czerpać ze wspólnoty, co raczej ją ubogacać i aktywnie działać. Wskazane jest, by nowi członkowie przeszli rok formacji, a dopiero po tym czasie zostali uroczyście przyjęci do grona członków. Formacją wspólnoty zajmuje się jej asystent.
Zdarza się, że mylnie odczytywane jest posłannictwo AK, która zajmuje się akcjami pomocy ubogim, dziełami charytatywnymi. To jest zadanie Caritas, z którą należy współpracować i inicjować różne działania, ale jej nie wyręczać.
AK jest podstawową wspólnotą w parafii i powinna pracować na rzecz współdziałania i jednoczenia w działaniach wszystkich grup parafialnych.
Członków parafialnych oddziałów AK nie musi być dużo. Najlepiej 12-15. Przykładem jest Dwunastu Apostołów Jezusa.
Członkowie AK jako świeccy apostołowie powinni dawać świadectwo wiary wszędzie tam, gdzie przebywają. Żyjąc w świecie lepiej dostrzegają problemy, rozmawiają o nich w środowisku oraz przedstawiają je kapłanowi asystentowi i proponują współpracę nad ich rozwiązaniem.
Akcja Katolicka została powołana do obrony Kościoła przed wpływami masonerii na początku XX wieku (1903r). Obecnie jej zadaniem jest walka z postępującą laicyzacją i obrona wartości chrześcijańskich we współczesnym świecie. JPII ostrzegał, że w trzecim tysiącleciu przy wierze wytrwają tylko mistycy. Dlatego źródłem wszelkiego działania powinna być kontemplacja oblicza Chrystusa przejawiająca się w:
– adoracji i uwielbieniu Boga,
– życiu Słowem Bożym,
– modlitwie i rozeznawaniu woli Bożej,
– budowaniu jedności chrześcijańskiej,
– świadectwie wiary,
– dziełach ewangelizacyjnych.
Podejmując różnorodne działania nie można zapominać o tradycyjnych formach pobożności, które należy kultywować, np. nabożeństwa różańcowe,
Drogi krzyżowej, pierwszych czwartków, piątków i sobót miesiąca itp.
Członek AK nosi medalik i zawsze ma przy sobie różaniec.

AK jako Urząd Świeckich w Kościele musi być świadoma swojej misji. Potrzebuje charyzmatyków działających na rzecz rozwoju Kościoła. Zadania AK mają więc wymiar chrystologiczny i eklezjalny.
1.Chrystus Zbawiciel posyła nas: „Idźcie i wy do mojej winnicy”
Fakt, że jestem w AK to nie tylko mój wybór ale odpowiedź na zaproszenie Jezusa, któremu chcę służyć.
2.Kościół to dzieło Chrystusa łącząca wierzących tu na ziemi ze wspólnotą zbawionych w niebie i oczekujących w czyśćcu. To żywy i dynamiczny organizm, którego głową jest sam Jezus. To on ustanowił zręby hierarchii ustanawiając 12 Apostołów i wybierając Piotra. Jednocześnie dał przykład największej miłości i służby, które są podstawą każdego powołania.
3.AK tworzą ludzie zakorzenieni w Chrystusie i Kościele, świadomi swojej wiary i posłannictwa. Pragnący wywyższać Jezusa, a nie siebie. Działać we współpracy z hierarchią i innymi grupami religijnymi.
Dziś w dobie postępującej laicyzacji, gdy w imię wolności, tolerancji zwalcza się wartości chrześcijańskie. Wbrew przykazaniom pozwala się na zabijanie nienarodzonych, nieuleczalnie chorych nazywając to prawem wyboru lub ulżeniem w cierpieniu. Pojęcie rodziny lub małżeństwa zastępuję się nowoczesnym związkiem partnerskim, w skład którego mogą wejść osoby jednopłciowe i adoptować dzieci. Ludzie podejmujący decyzje zawodowe zgodnie ze swym sumieniem są poddawani presji i usuwani ze stanowisk pracy. W Polsce słyszymy z ust liberałów, że „Konstytucja jest ważniejsza niż Ewangelia”, nagrodę super-bohaterki przyznaje się osobie opowiadającej o dokonanej aborcji, która przez to miała odsłonić swoje człowieczeństwo, na deskach teatru w Warszawie wystawia się przedstawienie profanujące Krzyż,
osobę św. Jana Pawła II oraz flagę Watykanu – nazywając to sztuką.
Nie możemy dłużej zwlekać z ewangelicznym zaangażowaniem. Nie chodzi jednak oto, by siłą walczyć ze złem, ale naszym zaangażowaniem w dobro. Potępiać zawsze grzech, ale nie człowieka.
Jesteśmy powołani do pomagania zagubionym, przypominania im prawd wiary, o których zapomnieli, napominania w duchu braterskiej miłości, a szczególnie do składania świadectwa swej wiary. Chrześcijanin to człowiek, który najpierw wymaga od siebie.
Dziś nie brakuje ludzi, których wiara zatrzymała się na poziomie I Komunii św. Ludzie nie rozumieją podstawowych prawd wiary. Przykazania Boże traktują jako ograniczenie ich wolności. Nie rozumieją sensu Eucharystii. Coraz bardziej w życie wkrada się relatywizm moralny zacierający poczucie grzechu.
Trzeba więc nowej ewangelizacji opartej na źródle Ewangelii, wyjaśniającej podstawy wiary w sposób prosty, zrozumiały i przekonywujący. Do tego celu potrzeba nowoczesnych środków przekazu, kontaktu z mediami, Internetem.
Nie chodzi o jakąś krzykliwą rewolucję, ale stałe, powolne dążenie do celu jakim jest zbawienie moje i moich braci w Chrystusie.

Metodologia Akcji Katolickiej:
1.Włączenie nowych członków;
2.Powoływanie nowych oddziałów;
3.Stała formacja (konferencje, dni skupienia, rekolekcje);
4.Strategia rozwoju;
5.Współpraca z innymi grupami, np. KSM.